Malumunuz ülkemizde inanç özgürlüğü var. İslam dininin yanı sıra Hristiyanlıktan tutun da ateistliğe, agnostikliğe kadar bir çok insan yaşıyor.
Hakaret etmedikleri sürece her inanca (!) saygı duyarım. Fakat bazılarının Allah'ı,insanları kukla oynatır gibi görmesine inanasım gelmiyor. Nedir bizdeki bu egoistlik peki? Birinin emri altında yaşamak özgürlüğümüzün elimizden gitmiş olması demektir. Ama bu ülkede herkes birilerinin emrinde yaşamıyor mu? İnsanlar çeşitli kişilerin istediği gibi hareket edince kukla olmuyor, Allah'ın buyruklarını yapmak zorunda olduğunu bilince kendini kukla gibi hissediyor.
İnancı tam olanlar bilirler ki onu daima gören biri vardır -ki şüphesiz Allahtır- Bu yüzden yanlış yapacakları zaman veya yaptıkları zaman huzursuz olurlar. Tövbe ederler. İnançtan yoksun kimselerde ise bu durum farklıdır. Serbestçe istediklerini yapmak için inanmamayı yeğlerler. O zaman çok daha huzurlu (!) olurlar.
Bir de görmediğim şeye asla inanmam diyen kesim vardır. E be akıllı kardeşim sen kendini akıllı buluyorsun peki aklını görebiliyor musun? Zaten ne senin ne benim ne de bir başkasının Allah'ı görecek gücümüz yok ki. Bizim gözlerimiz mi dayanır öyle yüce bir kudreti görmeye? Kiminin başına bir şey gelir ayağı kırılır mesela. Ama buna rağmen inanmamaya devam eder. Ayağının kırılmasını ya da başına sürekli bir şeylerin gelmesini şanssızlığına, sakarlığına bağlar.
Şeytan insanın kendisidir aslında. İnsan en çok kendini aldatır, en çok kendini kandırır, akıllıyım diye geçinirken kendini kötü yola sürükleyen yine kendisidir. Ama her şeye bahane bulan insanoğlunun bunlar için de bir açıklaması elbetteki vardır; "yanlış arkadaş seçimi vs."
Hayatımızda olan olaylarda detay dediğimiz şeyleri görebilsek aslında daha huzurlu olup doğru yolu da bulmuş oluruz. Bizler hep genele baktığımız için göremiyoruz çoğu şeyi. Huzurun kaynağı İslamdır. Farklı bir dine mensup olmak bile inançsız olmaktan çok daha iyidir.
Allah herkese hidayet versin... Görüşmek dileğiyle...
written by Eda Melissa
Yorum Gönder